Σχεδόν μια εβδομάδα πριν, ένα τραγικό γεγονός σημειώθηκε στο Πάτημα Χαλανδρίου.
Μια εξηνταπεντάχρονη γυναίκα από τη Μολδαβία, και μητέρα δύο παιδιών, η Νάντια, βρήκε τραγικό θάνατο.
Η Νάντια βρέθηκε απανθρακωμένη μέσα στον χώρο εργασίας της, όπου εργαζόταν τα τελευταία 20 χρόνια κατασκευάζοντας στεφάνια.
Σύμφωνα με πληροφορίες, το θύμα της φωτιάς, που ξεκίνησε από τον Βαρνάβα, και που έφτασε έως τον αστικό ιστό, εγκλωβίστηκε στην τουαλέτα της επιχείρησης.
Ως αποτέλεσμα, βρήκε αποτρόπαιο θάνατο, με τους άνδρες της Πυροσβεστικής να αντικρίζουν το μακάβριο θέαμα αργά το βράδυ της Δευτέρας 12.08.2024.
Πληροφορίες αναφέρουν ότι η Νάντια βρέθηκε απανθρακωμένη μέσα στην τουαλέτα της επιχείρησης χωρίς κανείς να γνωρίζει πώς και γιατί κατέφυγε εκεί, ενώ οι άλλοι συνάδελφοί της πρόλαβαν και έφυγαν πριν η επιχείρηση γίνει παρανάλωμα του πυρός.
Το κτίριο βρίσκεται στη διασταύρωση των οδών Αναπαύσεως και Στρατονίκης, στα σύνορα Χαλανδρίου και Βριλησσίων, αν και διοικητικά ανήκει στο Χαλάνδρι.
Ο περίγυρος της εκ τότε είναι συγκλονισμένος, με τους συνάδελφους, τον εργοδότη και την οικογένεια της να έχουν δηλώσει τα καλύτερα για εκείνη, το πόσο καλή και εργατική ήταν.
«Η Νάντια ήταν αστέρι, άγιος άνθρωπος. Στην τουαλέτα τη βρήκαν απανθρακωμένη. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί δεν έφυγε, ενώ έβλεπε τι γινόταν με τη φωτιά. Αδικα κάηκε. Ηταν μια χρυσή γυναίκα, δεν θα ξαναβρώ σαν αυτήν» ανέφερε καταρρακωμένος ο ιδιοκτήτης της επιχείρησης κατασκευής στεφάνων και συνέχισε:
«Η τραγική ειρωνεία ήταν ότι σήμερα θα έφευγε και θα γυρνούσε τη Δευτέρα, αλλά δεν πρόλαβε να χαρεί λίγες ημέρες ξεκούρασης. Κανονικά θα σχολούσε στις 12.30 το μεσημέρι, όπως και όλοι οι υπόλοιποι εργαζόμενοι.
Επειδή όμως η Νάντια δεν ήθελε να χάσει τα μεροκάματο από τις ημέρες που θα έλειπε, μου ζήτησε να δουλέψει λίγο παραπάνω για λίγες μέρες και να τα συμπληρώσει έτσι.
Της είπα ότι δεν χρειάζεται, αλλά επέμενε».
Ο σιωπηλός εχθρός
Η Νάντια, ήταν μια από τους χιλιάδες, αν όχι εκατομμύρια πολίτες στην Ελλάδα, που λόγω αδύναμης οικονομικής κατάστασης αναγκάζονται να εργάζονται καθημερινά σε αντίξοες και απάνθρωπες συνθήκες. Κρύο, ζέστη, ασθένειες, κακουχίες, πλημμύρες και φωτιές.
Η Νάντια αναγκάστηκε για λίγα ευρώ παραπάνω να δουλέψει σε μια επιχείρηση η οποία λογικά, μετά από επαννελημένες επισημάνσεις του 112, θα έπρεπε να κλείσει την συγκεκριμένη μέρα.
Νομικά, ενώ δεν υπάρχει αυτόματη νομική υποχρέωση για κλείσιμο των επιχειρήσεων, οι επιχειρήσεις με την σειρά τους, θα πρέπει να λάβουν υπόψη τις προειδοποιήσεις και να ακολουθούν τις οδηγίες των αρμόδιων αρχών, για την ασφάλεια όλων των εμπλεκομένων.
Το πιο περίεργο είναι, ότι ενώ η φωτιά να μαίνεται στο Πάτημα Χαλανδρίου, οι άλλοι εργαζόμενοι αποχώρησαν, αλλά για κάποιο άγνωστο λόγο η Νάντια δεν έφυγε.
Δυστυχώς, οι συνεργάτες της δεν φαίνεται να μπόρεσαν να διασφαλίσουν την απομάκρυνσή της και έτσι η 65χρονη λίγες ώρες μετά κατέληξε, μόνη και αβοήθητη.
Η φτώχεια είναι βία
Κανένας άνθρωπος εν έτη 2024, δε θα έπρεπε να βασίζεται (μόνο) στη συναδελφική αλληλεγγύη και εδώ γεννιέται εξαρχής το ερώτημα:
Γιατί μια γυναίκα που θα μπορούσε να βγεί ήδη στη σύνταξη εργάζεται ακόμα;
Η απάντηση είναι η φτώχεια.
Και η φτώχεια είναι η βία.
Και βία είναι να πεθαίνει ένας άνθρωπος για ένα μεροκάματο, από μια φωτιά που ξεκίνησε περίπου 30 χιλιόμετρα μακριά, και διέσχισε 3 βουνά, για να φτάσει μόλις 10 χιλιάδες χιλιόμετρα από το κέντρο της Αθήνας.
Και αν δεν είχε σταματήσει αυτή η φωτιά, τα πράγματα θα μπορούσαν ίσως να ήταν πολύ χειρότερα.
Για τη Νάντια.
Που έμεινε μέχρι το τέλος (της).
About the Author
Discover more from The Persona
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
