Όπως είναι γνωστό, κάποια από τα πρωταρχικά ανθρωπιστικά ιδεώδη της Ευρωπαϊκή Ένωσης είναι η δημοκρατία, η προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και η ελεύθερη μετακίνηση.
Η Ελλάδα, ως η χώρα που γέννησε την Δημοκρατία, ήταν αναμενόμενο να ακολουθήσει τα χνάρια της, και να ενταχθεί και αυτή με την σειρά της στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 1981.
Και έκτοτε, τα πάει πολύ καλά, παρά τις οικονομικές κρίσεις που μπορεί να αντιμετώπισε, κατάφερε να βγει από αυτές τις σκοτεινές περιόδους.
Σαράντα τρία χρόνια μετά, οι σχέσεις της Ελλάδας με την Ευρωπαϊκή Ένωση παραμένουν ισχυρές και η χώρα μας απολαμβάνει σημαντικά οφέλη, ενώ ταυτόχρονα συμμετέχει στις προκλήσεις και τις πρωτοβουλίες της ΕΕ.
Μια από αυτές τις προκλήσεις ωστόσο, όσο αναφορά το πολιτικό πλαίσιο, είναι η μεταναστευτική πολιτική, και ένα κομμάτι της αυτής της πολιτικής, το οποίο δεν συζητείται συχνά, είναι η απόκτηση της ιθαγένειας.
Την ίδια ώρα που ο μέσος όρος απόκτησης ιθαγένειας στην ΕΕ, είναι 5-10 χρόνια και στην Ελλάδα νομικά (και θεωρητικά) ο χρόνος είναι 7 χρόνια, υπάρχουν ακόμα μετανάστες δεύτερης γενιάς (κυρίως Αλβανοί) που 30 χρόνια μετά δεν έχουν αποκτήσει την ιθαγένεια (και οι γονείς τους σε πολλές περιπτώσεις δεν θα αποκτήσουν σύνταξη).
Ως αποτέλεσμα, αυτοί οι άνθρωποι αναγκάζονται είτε να ανανεώνουν τις άδειες παραμονές τους – κάτι που είναι και χρονοβόρο και κοστοβόρο, και σε πολλές περιπτώσεις καλούνται να τις παραλάβουν μήνες μετά την έκδοση τους- είτε σε χειρότερες περιπτώσεις, που δεν εγκριθεί ένα παράβολο (το οποίο έχει ήδη πληρωθεί), ο αιτών γυρνάει πίσω στην ‘’πατρίδα του’’.
Σενάριο ίσως τρομαχτικό θα μπορούσε να πει κανείς, ειδικά για ένα άτομο δεύτερης γενιάς που έχει χτίσει τη ζωή του στην Ελλάδα και μπορεί να μην ξέρει επαρκώς τα Αλβανικά.
Να μην ξεχάσουμε ότι όσοι μένουν εδώ υπό αυτές τις συνθήκες, δεν έχουν δικαίωμα να ψηφίσουν σε μια χώρα που μεγάλωσαν, άρα δεν έχουν δικαίωμα στο να αποφασίσουν για το μέλλον τους, ούτε να εκλέξουν, ούτε και να εκλεχθούν.
Γιατί συμβαίνει αυτό;
Υπάρχουν πολλοί παράγοντες που συμβάλλουν σε αυτό το φαινόμενο, και οι κύριοι παράγοντες εξ’αυτών είναι η διαδικασία απόκτησης της ιθαγένειας (παράβολα, εξετάσεις γλωσσομάθειας κλπ), η γραφειοκρατία, και ο θεσμικός ρατσισμός.
Το τελευταίο μπορεί να μας το επιβεβαιώσει και η γνωστή δικηγόρος, Μαρούσκα Σπυράκη.
Στην ερώτηση για το αν υπάρχει θεσμικός ρατσισμός στην Ελλάδα η ίδια μας απάντησε: ‘’ Ασφαλώς και υπάρχει ο συστημικός ρατσισμός ως απότοκο φαινόμενο μιάς καπιταλιστικής συστημικής κοινωνίας. Η εκάστοτε κυβέρνηση όχι μόνον δεν λαμβάνει μέτρα εναντίον αυτού του κοινωνικού αποστήματος, αλλά αντιθέτως το ενισχύει διότι με αυτό τον τρόπο δημιουργούνται και συντηρούνται οι κοινωνικές τάξεις, που με τη σειρά τους αναδεικνύουν τις διαφορετικότητες και περαιτέρω τις κατηγοριοποιήσεις ως θεμέλια της ταξικής κοινωνίας. Η δημιουργία και η συντήρηση μιάς τάξης «δούλων» ευνοεί την ύπαρξη και διαιώνιση του συστήματος. Συνεπώς δεν υπάρχει κυβέρνηση που θα καταπολεμήσει των θεσμικό – συστημικό ρατσισμό, διότι εξυπηρετεί την ίδια την ύπαρξή της.’’
Κάτι παρόμοιο μπορεί να μας επιβεβαιώσει και μια μετανάστρια δεύτερης γενιάς από την Αλβανία, και μητέρα δύο παιδιών γεννημένα στην Ελλάδα, η οποία μας εξομολογήθηκε: ‘’Ονομάζομαι Σιντορέλα Θάνα και έχω έρθει στην Ελλάδα στο 1998. Έχω κάνει στην Ελλάδα νηπιαγωγείο και έχω τελειώσει ΕΠΑΛ εδώ. Πριν 3 χρόνια ήθελα να πάρω τα Ελληνικά χαρτιά όμως αντιμετώπισα πρόβλημα. Δεν μπορούσα να τα πάρω ούτε με τα σχολεία ούτε με εξετάσεις. Ο μόνος τρόπος που μπορούσα να τα πάρω είναι με τα ένσημα. Όμως ήταν πολλά τα ένσημα που ζητούσαν (δεν θυμάμαι πόσο) που δεν τα είχα.
Έτσι τώρα εδώ και ένα χρόνο που έληξε η άδεια διαμονής μου είμαι μόνο με την βεβαίωση. Ελπίζω σε έναν νόμο καλύτερο ώστε να πάψω να ταλαιπωρούν με τα χαρτιά και να πάρω την ελληνική υπηκοότητα.’’
Συμπεράσματα αρκετά ανησυχητικά θα μπορούσε να πει κανείς αν αναλογιστεί ότι στην Ελλάδα διαμένουν 765.598 αλλοδαποί και αποτελούν το 7,3% του νόμιμου πληθυσμού της χώρας.
Η άλλη όψη του νομίσματος
Δεν είναι όλες οι περιπτώσεις ίδιες βέβαια. Υπάρχουν και ευχάριστα νέα. Υπάρχει μια πιο γρήγορη διαδικασία απόκτησης άδειας παραμονής, μέσω της επένδυσης ή αγοράς ακινήτου στην Ελλάδα, ή αλλιώς η επονομαζόμενη Golden Visa.
Για να αποκτήσει κανείς Golden Visa στην Ελλάδα χρειάζεται να ζει τουλάχιστον τα τελευταία 5 έτη στην χώρα,να είναι κάτοικος χώρας εκτός ΕΕ, και να επενδύσει το λιγότερο 250.000 ευρώ.
Ο χρόνος αναμονής ωστόσο σε αυτή τη περίπτωση διαφέρει.
Πιο συγκεκριμένα ,συνήθως εκδίδεται εντός 2 μηνών από την ημερομηνία της υποβολής της πλήρους αίτησης στην Αποκεντρωμένη Διοίκηση. (Golden Home Real Estate).
Σύμφωνα με τα στοιχεία του προγράμματος GetGoldenVisa.com από το 2023, περισσότερες από 31.000 άδειες Golden Visa χορηγήθηκαν συνολικά στους κύριους αιτούντες και στα εξαρτώμενα μέλη τους.
Οι κύριοι αιτούντες κατάγονταν από την Ρωσία, ώστε να γλιτώσουν τις κυρώσεις και να μπορούν να κινούνται ελεύθερα στην ΕΕ.
Ενώ αυτό είναι κάτι πολύ θετικό για την οικονομία της Ελλάδας, είναι πολύ άδικο για όλους τους μετανάστες δεύτερης γενιάς που μετά από χρόνια και πολλά έξοδα, περιμένουν την απόκτηση ιθαγένειας.
Γιατί είναι πρόβλημα για την ΕΕ η μη απόκτηση της Ιθαγένειας στην Ελλάδα;
Με βάση αυτά τα δεδομένα, αυτό είναι ένα που αφορά την Ελλάδα, την ΕΕ αλλά και όσους πρέπει να περνάνε από αυτή την εξευτελιστική διαδικασία.
Η ΕΕ πρέπει να εστιάσει άμεσα σε αυτό το ζήτημα καθώς όχι μόνο παραβιάζονται ται δικαιώματα των μεταναστών δεύτερης γενιάς σε μεγάλο βαθμό, αλλά εξαιτίας της μη απόκτησης ιθαγένειας στην Ελλάδα, αυξάνονται κάθε χρόνο οι μεταναστευτικές ροές προς άλλες χώρες της ΕΕ, την ίδια στιγμή που η ΕΕ σε γενικά πλαίσια διανύει από μόνη της μια μεγάλη μεταναστευτική κρίση.
Ταυτόχρονα αποτελεί καταπάτηση των βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ταυτόχρονα αδικεί και δυσκολεύει τις προσπάθειες της Κομίσιον να επιβάλλει τις κυρώσεις της στην Ρωσία, καθώς την ίδια στιγμή που χώρες της ΕΕ αποσύρουν τις Golden Visas για να δηλώσουν την έμπρακτη υποστήριξη τους στην Ουκρανία αλλά και να συμμορφωθούν με τα μέτρα της ΕΕ, η Ελλάδα συνεχίζει να εκδίδει άδειες παραμονής σε ξένους επενδυτές, κυρίως Ρώσους, την ίδια στιγμή που πολλοί μετανάστες ζουν στην Ελλάδα και εδώ και 30 χρόνια δεν έχουν χαρτιά, (και πολλοί Έλληνες ούτε σπίτια).
Αυτό είναι πολύ άδικο επίσης, και για την ΕΕ που προσπαθεί να δείξει έμπρακτα την στήριξη της όσο αφορά τον πόλεμο στην Ουκρανία και προσπαθεί να επιβάλλει τις κυρώσεις της στην Ρωσία, και παραθυράκια όπως η Golden Visas δυσκολεύουν αυτό τό έργο.
Για αυτό είναι πιο σημαντικό από ποτέ η Ελλάδα και η ΕΕ να συνεργαστούν στα θέματα της μεταναστευτικής πολιτικής, ώστε να μην καταπατούνται θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα, να εφαρμόζονται οι κυρώσεις όπως πρέπει,να μπει ένα τέλος στην εμπορευματοποίηση του μεταναστευτικού βιώματος, όπως εξίσου να μπει και ένα φρένο στις επενδυτικές ροές οι οποίες αφήνουν εκτός δικαιώματος στέγης εξίσου Έλληνες και ξένους πολίτες.
Σε αυτές τις δύσκολες μέρες πολιτικο-ικονομικής κρίσης η Ελλάδα έχει ανάγκη την ΕΕ περισσότερο από ποτέ, όπως και η ΕΕ την Ελλάδα αντίστοιχα.
Για αυτό είναι πολύ σημαντικό να γίνουν το συντομότερο δυνατό οι νομικές αναρρυθμίσεις που θα φροντίζουν για την μείωση του θεσμικού ρατσισμού, την σωστή εκπαίδευση, την απόκτηση ιθαγένειας για άτομα που περιμένουν χρόνια, την γραφειοκρατική και νόμιμη διευκόλυνση μεταναστών αλλά και Ελλήνων, όπως άλλωστε θα αρμόζει σε ένα κράτος δικαίου.
About the Author
Discover more from The Persona
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
