Το «I Don’t Like Mondays» είναι τώρα μια φράση που μπορεί να τύχε να ακούτε στο ραδιόφωνο καμία φορά και να το σιγοτραγουδάτε, αλλά όταν οι Boomtown Rats έφτασαν στην κορυφή με το single το 1979, είχαν στο μυαλό τους κάτι πολύ πιο σκοτεινό.
Με την πρώτη ματιά, η μελωδία της new wave pop και οι ανεβαστικοί ρυθμοί κάνουν το τραγούδι να φαίνεται σαν μια τυπική εμπορική επιτυχία. Η ιστορία πίσω από αυτό, ωστόσο, είναι οτιδήποτε άλλο παρά φιλική προς τις charts, και ακούγοντας προσεκτικά τους στίχους, αυτό γίνεται αμέσως ξεκάθαρο.
Ο Win Butler των Arcade Fire είχε πει ότι «η συγγραφή τραγουδιών εξαρτάται από την έμπνευση, η οποία κατά προτίμηση δεν ελέγχεται και πολύ».
Πιο συχνά, η ανεξέλεγκτη επιθυμία να βάλεις το στυλό στο χαρτί και να πιάσεις την κιθάρα προέρχεται από μια βαθιά προσωπική έμπνευση, από κάποιο είδος καθαρτικής παράδοσης μέσω του τραγουδιού.
Κάποιες φορές, όμως, η έμπνευση προκύπτει ξαφνικά από μια εξωτερική πηγή.
Με το «I Don’t Like Mondays», το τραγούδι αναφέρεται στην ένοπλη επίθεση στο Δημοτικό Σχολείο Cleveland το 1979, κατά την οποία μια 16χρονη κοπέλα, η Brenda Spencer, που ζούσε σε ένα σπίτι απέναντι από το σχολείο, άνοιξε πυρ, σκοτώνοντας τον διευθυντή του σχολείου και έναν καθαριστή, ενώ τραυμάτισε οκτώ παιδιά και έναν αστυνομικό. Ο λόγος που έδωσε η Spencer για την αποτρόπαια πράξη της ήταν εξίσου ασαφής: «Δεν μου αρέσουν οι Δευτέρες».
Όσον αφορά την αντίθεση μεταξύ της ανεβαστικής μελωδίας του τραγουδιού και των κακοδιάθετων στίχων και τίτλου, ο Geldof είπε στο BBC Radio 6 Music:
«Έκανα μια συνέντευξη στο ραδιόφωνο στην Ατλάντα με τον Johnnie Fingers και υπήρχε ένα μηχάνημα τηλετύπου δίπλα μου. Το διάβασα καθώς ερχόταν. Το να μην σου αρέσουν οι Δευτέρες ως λόγος για να κάνεις κάτι τέτοιο είναι κάπως παράξενο. Το σκεφτόμουν στον δρόμο για το ξενοδοχείο και είπα, ‘Το κεφάλι της είχε υπερφορτωθεί’».
Συνεχίζοντας, είπε:
«Το έγραψα αυτό. Και οι δημοσιογράφοι που την ρωτούσαν της είπαν, ‘Πες μας γιατί;’ Ήταν μια τόσο ανούσια πράξη. Ήταν η τέλεια ανούσια πράξη, και αυτή ήταν η τέλεια ανούσια αιτία για να την κάνεις. Ίσως λοιπόν έγραψα το τέλειο ανούσιο τραγούδι για να το απεικονίσω. Δεν ήταν προσπάθεια να εκμεταλλευτώ την τραγωδία».
Σε μια σχεδόν ποστμοντερνιστική αίσθηση, ο Geldof γίνεται ο κλασικός αναξιόπιστος αφηγητής, καθώς αναφέρει αδιάφορα μια ιστορία τρομερής φρίκης πάνω σε θριαμβευτικούς μεγάλους τόνους πιάνου.
Αυτή η πειραματική προσέγγιση στη συγγραφή τραγουδιών, ωστόσο, οδήγησε τον Geldof να προσπαθήσει να το στρέψει προς την κατεύθυνση μιας B-side.
Όταν η δισκογραφική τους εταιρεία Ensign πίεσε να το κυκλοφορήσουν ως single, δήλωσε: «Είσαστε τρελοί, αυτό δεν είναι επιτυχία».
Στο τέλος, κέρδισαν τη μάχη και το κομμάτι κέρδισε το Βραβείο Καλύτερου Single της Χρονιάς στα British Pop and Rock Awards.
About the Author
Discover more from The Persona
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
