Η Αργυρώ Βώβου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1995. Είναι απόφοιτη του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών Αθήνας. Γράφει θεατρικά έργα από το 2015. Για πρώτη φορά είδαμε το έργο της ”Τι θα πει η μάνα σου όταν δει το πτώμα σου” τον Μαΐο του 2024 στην σκηνή του Θεάτρου Πορεία. Έπειτα, ακολούθησε ο ”Βήχας”, τον Φεβρουάριο του 2025, στο Θέατρο Νους.
Η πένα της είναι καυστική, επίκαιρη, με πολλές δόσεις μαύρου χιούμορ, και οι χαρακτήρες της είναι ”κομμένοι και ραμμένοι” στους ρόλους για τους οποίους γράφει, δίνοντας την δυνατότητα στους θεατές να ταξιδέψουν κάθε φορά σε έναν νέο κόσμο, και πάνω από όλα να σκεφτούν.
Παρά την μεγάλη επιτυχία των παραστάσεων της, η ίδια σιχαίνεται την τοξικότητα και την έπαρση, και διατηρεί την αυθεντικότητα της σε έναν – τουλάχιστον – ανθρωποφαγικό χώρο.
Και αυτό το αποδεικνύουν οι λέξεις της παρακάτω.
- Ας ξεκινήσουμε με την τελευταία σου παράσταση. Πότε ξεκίνησες να γράφεις το Βήχα;
«Αρχές του 2024. Η γνωριμία μου με τη Βάσια Σκιαδά που σκηνοθέτησε το Βήχα έγινε βέβαια λίγους μήνες νωρίτερα. Η ιδέα ήρθε ενώ συζητούσαμε για την Άλκηστις του Ευριπίδη το φθινόπωρο του 2023 σε ένα καφέ στο κέντρο. Θυμάμαι ότι στο μαγαζί εκείνη τη στιγμή έπαιζε το κομμάτι “Πηγή” των Mikro.
Την άνοιξη του 2024 επειδή αρρώστησα χρειάστηκε να μείνω για κάποιο διάστημα στο νοσοκομείο. Κάπου εκεί άρχισε να μπαίνει ο βήχας μέσα στο έργο, αρχικά ως ήχος και στη συνέχεια ως πρωταγωνιστής και τίτλος του έργου.
Όλοι οι χαρακτήρες του Βήχα παλεύουν για μια ανάσα που δεν έρχεται. Συντηρούνται με υποκατάστατα οξυγόνου κάτι το οποίο φυσικά έχει επιπτώσεις».
- 2. Πώς ήταν η συνεργασία σου με τη Βάσια Σκιαδά και τους πρωταγωνιστές του έργου;
«Σαν ένα όμορφο reunion ανθρώπων που έχουν συνυπάρξει κάπου μαζί παλιά αλλά χωρίς να γνωρίζονται. Με τη Βάσια όπως και με τους περισσότερους από τους συντελεστές του Βήχα ήμουν συμφοιτήτρια στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών Αθήνας.
Δεν κάναμε παρέα τότε αλλά σαφώς μας ενώνουν κοινά βιώματα από τη σχολή. Αυτό που θυμάμαι έντονα και μου κάνει εντύπωση είναι ότι είχα συναντήσει τυχαία τη Βάσια στην τελευταία παράσταση που είδα πριν κλείσουν τα θέατρα το 2020 εξαιτίας του covid. Τον Άμλετ του Σαίξπηρ στο Αμφιθέατρο σε σκηνοθεσία της Κατερίνας Ευαγγελάτου. Μιλήσαμε τυπικά αλλά θυμάμαι όλες τις λεπτομέρειες αυτής της συνομιλίας.
Εκείνο το βράδυ έφυγα από την παράσταση χωρίς να γνωρίζω ότι αυτή ήταν η τελευταία παράσταση που θα έβλεπα για καιρό. Χωρίς να μπορώ να φανταστώ ότι πέντε χρόνια μετά ίδιες μέρες θα ανέβαινε δικό μου έργο σε σκηνοθεσία της Βάσιας.
Το ενδιαφέρον στη συγκεκριμένη συνεργασία είναι ότι ακόμα και με όσους δεν γνώριζα υπάρχει η αίσθηση ότι γνωριζόμαστε ήδη. Ήταν λοιπόν μια συνεργασία χωρίς περίεργες ενέργειες και χωρίς αχρείαστη τοξικότητα για την οποία είμαι ευγνώμων και εύχομαι να έχει συνέχεια».
- 3.Έχεις υπάρξει ποτέ “Άλκηστις” στη ζωή σου ή στο χώρο του θεάτρου; Πώς αντιμετωπίζεις αντίστοιχες συμπεριφορές;
«Στην προσωπική μου ζωή φροντίζω να επιλέγω πολύ προσεκτικά τους ανθρώπους μου με αποτέλεσμα να μην έχει χρειαστεί πρόσφατα να αντιμετωπίσω κάποια τοξική συμπεριφορά. Ως προς τα υπόλοιπα θεωρώ ότι είμαι αρκετά απόμακρη και αδιάφορη πια ώστε να καταφέρει να με επηρεάσει η τοξικότητα.
Δεν το κάνω επίτηδες αλλά κρατάω τους ανθρώπους σε απόσταση ακόμη και αν μου είναι συμπαθείς. Που ξέρεις, ίσως αυτό να είναι τοξικό εκ μέρους μου για κάποιους».
4. Στα έργα σου παρατηρείται μερικές φορές το μοτίβο του θανάτου. Τι συμβολίζει για εσένα ο θάνατος;
«Μέσω του θανάτου, έλεγε ο Tadeusz Kantor -του οποίου η δουλειά υπήρξε μεγάλη επιρροή και έμπνευση για εμένα- υπάρχει ζωή στην τέχνη.
Αντί να φοβάμαι το θάνατο προτιμώ να αναγνωρίζω ότι επειδή υπάρχει μας δίνεται η ευκαιρία να συνειδητοποιήσουμε τη μεγάλη σημασία που έχει η ζωή και ο χρόνος που μας δίνεται μέσα σε αυτή προκειμένου να τον αξιοποιούμε και να πράττουμε αναλόγως».
- 5. Ποιο είναι το αγαπημένο σου κομμάτι όταν γράφεις ένα έργο;
«Το τέλος».
- 6. Θα μπορούσες να ζήσεις σε ένα κόσμο όπου ο θάνατος κηρύσσει απεργία και η μέρα διαρκεί 33 ώρες; (από το έργο τι θα πει η μάνα σου όταν δει το πτώμα σου)
«Το πρώτο πιστεύω θα το συνήθιζα όπως αναγκαστικά έχω συνηθίσει όλα τα φρικτά που μας συμβαίνουν. Το δεύτερο αν και δεν υπάρχει κάπου μέσα στο έργο μου “ τι θα πει η μάνα σου όταν δει το πτώμα σου” μου ακούγεται μια χαρά κατάσταση.
Δυστυχώς οι 24 ώρες μου φαίνονται πολύ λίγες για να προλάβω να ζήσω.»
- 7. Τα έργα σου έχουν λάβει κριτικές για λέξεις που όλοι ξέρουμε άλλα δεν τολμούμε να πούμε στην καθημερινότητα. Πώς το σχολιάζεις αυτό;
«Δεν ξέρω ποιες είναι αυτές οι λέξεις αλλά όποιες και να είναι ε, κάποιος θα πρέπει να τις χρησιμοποιήσει και αυτές κάπου. Αλλιώς για ποιο λόγο να υπάρχουν; Είναι άσχημο να μένουν στην απέξω σαν παιδιά που δεν τα διαλέγει κανείς όταν φτιάχνονται ομάδες βόλεϊ την ώρα της γυμναστικής στο σχολείο.
Εγώ σέβομαι τις λέξεις μου».
- 8. Υπάρχει κάποιος χαρακτήρας από τα έργα σου που έχεις ίσως αδυναμία;
«Τη Σάνα από το “τι θα πει η μάνα σου όταν δει το πτώμα σου” και την κυρία Ρούλα από “Το μεγάλο κατόρθωμα της Λουκίας”. Επειδή είναι μόνες τους και προσπαθούν».
- 9. Τι δεν ανέχεσαι με τίποτα;
«Με απωθεί η έπαρση. Αυτοί που όλο λένε, λένε, λένε και περιμένουν να εντυπωσιαστείς. Και όταν σε βλέπουν αδιάφορη είτε νευριάζουν και προσπαθούν να σε μειώσουν είτε λένε και άλλα μήπως και σε καταφέρουν. Σαν τις θορυβώδεις εξατμίσεις οχημάτων.
Πολύ φασαρία για το τίποτα. Δεν εντυπωσιάζομαι».
- 10. Στο “Μεγάλο Κατόρθωμα της Λουκίας” η κόλαση έχει δυο μορφές. Μια αιωνιότητα κόβοντας φέτα που βρωμάει ή τηλέφωνα που χτυπάνε ασταμάτητα. Τι είναι χειρότερο;
« Η φέτα».
- 11. Τι πρέπει να κάνει ένας καλλιτέχνης για να επιβιώσει;
«Ανάλογα. Ποιο κομμάτι του εαυτού του θέλει να κρατήσει ζωντανό; Σε ό,τι αφορά το κομμάτι της δημιουργίας θα πρότεινα να επιτρέπει στον εαυτό του να μένει μόνος του. Η μοναξιά είναι πολύτιμη και χρήσιμη.
Ως προς το βιοποριστικό δεν έχω να προτείνω κάτι, ακόμη το ψάχνω. Επίσης να πίνει νερό. Αυτά.»
- 12. Ποιο θα είναι το επόμενο θεατρικό σου;
«Αυτό το διάστημα θέλω να εστιάσω στην προώθηση των θεατρικών που έχω ήδη γράψει όπως για παράδειγμα “Το Μεγάλο Κατόρθωμα της Λουκίας” που αναφέρθηκε νωρίτερα. Αν έχω την ανάγκη να γράψω κάτι άλλο θα το κάνω».
- 13.Τι θα ήθελες να πεις σε αυτό το “τρομακτικό” παιδί αν το είχες τώρα μπροστά σου;
«Θα ζητούσα να μου πει την τρομακτικότερη ιστορία που ξέρει και να μου μιλήσει για τη μουσική που ακούει, τα βιβλία που διαβάζει, τις ταινίες που βλέπει, τους κουβάδες που βάζουν στο σχολείο της όταν βρέχει και στάζουν τα ταβάνια.
Εγώ δεν θα έλεγα κάτι. Ως παιδί ήθελα να ακουστώ και όχι μόνο να ακούω».
Μπορείτε να διαβάσετε έργα της Αργυρώς Βώβου εδώ.
About the Author
Discover more from The Persona
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
