Πρόσφατα είχαμε την τιμή και την χαρά να επισκεφτούμε τα γραφεία της Νέας Αριστεράς, όπου ο βουλευτής κ. Νάσος Ηλιόπουλος μας παραχώρησε μια συνέντευξη εφ’όλης της ύλης, σχετικά με την πολιτική ατζέντα του κόμματος, την ακρίβεια, τα εγχώρια και διεθνή ζητήματα, την κυβέρνηση, αλλά και όλα όσα πρέπει να ξέρει ο απλός πολίτης.
-Πρόσφατα η Νέα Αριστερά δήλωσε ότι ο Πρωθυπουργός καταστρέφει τη δημόσια παιδεία. Τι πιστεύετε ότι χρειάζεται ο κλάδος της παιδείας αυτή τη στιγμή;
Εδώ υπάρχουν πολλά επίπεδα. Το πρώτο επίπεδο αυτή τη στιγμή, είναι όσα έχουν γίνει με τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, κάτι που μέσα σε όλα αποτελεί και παραβίαση του Συντάγματος.
Δηλαδή το Σύνταγμα έχει ρητά, τη λέξη απαγορεύεται τρεις φορές. Η μία από αυτές αφορά τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Και αυτή η διαδικασία που έχει ξεκινήσει δεν περιορίζεται στην παραβίαση του Συντάγματος και την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστήμιων, αφορά ένα πλαίσιο το οποίο στο τέλος της διαδρομής θα φέρει δίδακτρα και στο δημόσιο πανεπιστήμιο.
Δηλαδή αν αναθεωρηθεί το άρθρο 16, που αυτός είναι ο στρατηγικός τους στόχος, στο τέλος θα μπουν δίδακτρα και στα δημόσια πανεπιστήμια, με ό,τι σημαίνει αυτό για την ελληνική κοινωνία.
Γιατί το δημόσιο πανεπιστήμιο ήταν ίσως ο πιο μαζικός μηχανισμός κοινωνικής κινητικότητας στην Ελλάδα. Βλέπεις παιδιά τα οποία μπορεί να προέρχονταν από ένα εργατικό, λαϊκό περιβάλλον και τα κατάφερναν με τη δουλειά τους. Δεν λέω απαραίτητα ότι είναι δίκαιο το σύστημα των εξετάσεων, αφού δεν είναι ίδια η πρόσβαση που έχει ένα παιδί σε μια αγροτική περιοχή στο να παρακολουθήσει φροντιστήρια, με ένα παιδί που μπορεί να μένει στο κέντρο της Αθήνας. Παρόλα αυτά, έβλεπες παραδείγματα κοινωνικής κινητικότητας.
Η πολιτική της κυβέρνησης θα οξύνει ακόμα περισσότερο τους ταξικούς φραγμούς.
Το δεύτερο μεγάλο ζήτημα είναι η διάλυση των εργασιακών σχέσεων των εκπαιδευτικών. Και η διάλυση των εργασιακών σχέσεων είναι επί της ουσίας και από τη μεριά του μισθού. Όταν ένας πρωτοδιόριστος εκπαιδευτικός αυτή τη στιγμή καλείται να ζήσει με 800 ευρώ, προφανώς δεν μπορεί.
Ειδικά αν μιλάμε για ανθρώπους που χρειάζεται να ταξιδεύουν μακριά από το σπίτι τους, να πάνε σε περιοχές που το ενοίκιο μπορεί να είναι 500-600 ευρώ. Και το τρίτο, για εμάς πολύ κρίσιμο, είναι μία λογική πολύ σκληρού ανταγωνισμού που μπαίνει στα παιδιά ήδη από το δημοτικό, το οποίο είναι διαλυτικό για την έννοια της εκπαίδευσης.
Η εκπαίδευση δεν μπορεί να είναι ένας μηχανισμός ανταγωνισμού.
Πρέπει πρώτα απ’ όλα να είναι κάτι τελείως διαφορετικό, η κριτική σκέψη, η μόρφωση και η αγάπη για την γνώση. Άρα θα έλεγα με δύο φράσεις ότι πρώτα απ’ όλα μία αλλαγή στην εκπαίδευση δεν μπορεί να γίνει χωρίς αλλαγή και στην χρηματοδότηση.
Αυτό είναι το κρίσιμο. Δηλαδή ο κόσμος της εκπαίδευσης να μπορεί να ζει με αξιοπρέπεια, -οι υποδομές να έχουν την ασφάλεια και την αξιοπρέπεια που πρέπει να έχουν -. Είτε μιλάμε για σχολεία, είτε μιλάμε για πανεπιστήμια.
Το δεύτερο σκέλος όμως σχετίζεται και με μία στροφή και στο περιεχόμενο. Ένα περιεχόμενο το οποίο ορίζεται από μία νεοφιλελεύθερη αντίληψη ότι περίπου ο καθένας είναι επιχειρηματίας του εαυτού του και απλά μαζεύει δεξιότητες για να μπορέσει να ανταπεξέλθει στην αγορά εργασίας, είναι κάτι το οποίο μακροπρόθεσμα διαλύει την έννοια της εκπαίδευσης και τη μετατρέπει απλά σε μία στεγνή κατάρτιση. Αντί να παράγει αυτό που θα λέγαμε ενεργούς κριτικούς πολίτες, παράγει ανθρώπους για να κλείσουν τρύπες στην αγορά εργασίας.
Και νομίζω ότι αυτό είναι ένα στρατηγικό πρόβλημα.
-Όσο αναφορά την υγεία, πρόσφατα ο κ. Γεωργιάδης δήλωσε σχετικά με την πλατφόρμα 1566 ότι με το νέο σύστημα για ραντεβού στα νοσοκομεία προσθέσαμε 7 εκατομμύρια ευρώ το χρόνο χωρίς να δώσουμε ούτε ένα ευρώ. Αυτό πώς θα το σχολιάζατε;
Κοιτάξτε, θα έλεγα ότι ο κ. Γεωργιάδης προσπαθεί να βρει μικρά πράγματα τα οποία θα δίνουν μία θετική αξιολόγηση στη δουλειά του, τη στιγμή που κάνει ότι δεν βλέπει το τεράστιο παγόβουνο.
Αν υπάρχει ένας δείκτης για να κρίνει την υγεία, είναι ο δείκτης της Eurostat για τις ακάλυπτες υγειονομικές ανάγκες. Πχ, ποιο είναι το ποσοστό του πληθυσμού που είχε μία υγειονομική ανάγκη και δεν κατάφερε να την καλύψει, είτε για λόγους οικονομικούς, είτε για λόγους πολύ μεγάλης αναμονής σε λίστες, είτε για λόγους γεωγραφικής απόστασης. Σε αυτό το δείκτη η Ελλάδα όχι μόνο καταγράφει αρνητικές πρωτιές σε όλη την Ευρώπη, αλλά χειροτερεύει κιόλας τα τελευταία χρόνια.
Οι ακάλυπτες υγειονομικές ανάγκες μεγενθύνονται.
Θα δώσω μόνο ένα παράδειγμα. Το κέντρο υγείας στην Αίγινα, που η Αίγινα είναι ένα νησί που είναι μία ώρα από τον Πειραιά, δεν είναι αυτό που θα λέγαμε κάποια απομακρυσμένη περιοχή, το καλοκαίρι φιλοξενεί 80-100 χιλιάδες ανθρώπους πέρα από τους 15.000 ανθρώπους που έχει ως μόνιμους κατοίκους.
Αυτό το κέντρο υγείας το 2019 είχε 32 εργαζόμενους γιατρούς, νοσηλευτική υπηρεσία και οδηγούς, σήμερα έχει 17. Αυτό είναι μία πολύ συγκεκριμένη αποτύπωση για το πώς προχωράει η κατάσταση στην υγεία. Αν βάλεις κιόλας το γεγονός ότι σήμερα η Ελλάδα πρέπει να είναι η μοναδική χώρα που μετά την πανδημία έχει λιγότερους μόνιμους γιατρούς από ό,τι είχε προ-πανδημίας.
Αυτό αποδεικνύει ότι έχουμε μία κυβέρνηση που δεν πιστεύει στο δημόσιο σύστημα υγείας. Ο κ. Γεωργιάδης προσπαθεί να υποστηρίξει ότι εξυγχρονίζει ψηφιακές υπηρεσίες κτλ. Ο πυρήνας είναι όμως ότι έχουμε ένα ΕΣΥ στο οποίο διαρκώς αυξάνονται οι ακάλυπτες ανάγκες των πολιτών.
Πλέον φεύγει κόσμος από το σύστημα. Υπάρχουν μόνιμοι γιατροί οι οποίοι παραιτούνται είτε για να πάνε στο εξωτερικό είτε να πάνε στον ιδιωτικό τομέα. Εδώ ξανά το ζήτημα είναι το αν θα έχεις μια πραγματικά πολιτική στήριξη στο δημόσιο σύστημα της υγείας.
Βλέπουμε ακριβώς το αντίθετο.
Καταργήθηκε η μόνιμη και αποκλειστική απασχόληση των γιατρών στο εθνικό σύστημα υγείας. Είναι σαν να τους λέει ότι δεν μπορώ να σας δώσω παραπάνω λεφτά, οπότε κάντε ιδιωτικό ιατρείο, με ό,τι σημαίνει αυτό. Δηλαδή ένας άνθρωπος που πρέπει να χειρουργήσει και στο δημόσιο και να κάνει και απογευματινά ιατρεία, αν κάνει ένα ιατρικό λάθος γιατί δουλεύει δέκα και δώδεκα ώρες την ημέρα, ποιος θα φταίει μετά;.
Άρα νομίζω ότι ο κ. Γεωργιάδης θα συνδέσει το όνομά του για δεύτερη φορά με τις χειρότερες μέρες του εθνικού συστήματος υγείας.
-Ποιο είναι το πρόγραμμα της Νέας Αριστεράς για την παιδεία και την υγεία;
Το πρόγραμμα της Νέας Αριστεράς για την παιδεία και την υγεία ξεκινάει από μία βασική αφετηρία: μιλάμε για βασικά,καθολικά, ανθρώπινα δικαιώματα.
Άρα πρέπει να είναι δύο πεδία στα οποία πρέπει να έχουν πρόσβαση όλοι. Και όταν λέω πρόσβαση όλοι εννοώ κυριολεκτικά όλοι. Πολλές φορές έχουμε αντιπαρατεθεί δημόσια με τη λογική το αν ένας άνθρωπος χωρίς χαρτιά μπορεί να μπαίνει σε ένα νοσοκομείο ή δεν πρέπει να μπαίνει.
Ή είχαμε αντιπαρατεθεί δημόσια με ακροδεξιές φωνές που λέγανε ότι παιδιά μεταναστών ή παιδιά προσφύγων δεν πρέπει να πάνε στο δημόσιο σχολείο. Αυτό για να το εξασφαλίσεις ως καθολικό ανθρώπινο δικαίωμα σημαίνει μία διαφορετική φορολογική πολιτική.
Είμαστε σε μία περίοδο που η λέξη φορολογία είναι λίγο η απαγορευμένη λέξη στην πολιτική, ότι περίπου δεν μπορεί να υπάρχουν φόροι και πρέπει απλά να μειώνουμε τους φόρους. Αυτό όμως ξεχνάει το ερώτημα: τον φόρο σε ποιους;
Δηλαδή σε μία χώρα στην οποία έχεις σχεδόν 4 δις το χρόνο έσοδα από μερίσματα και τα μερίσματα τα φορολογούμε μόλις με 5%, όταν μέρος του κατώτατου μισθού το φορολογείς με 9% και 21%, προφανώς δεν θα μπορείς να έχεις ένα αποτελεσματικό και σοβαρό κοινωνικό κράτος.
Άρα εμείς λέμε ότι πρέπει να αλλάξει η φορολογία σε αυτό που ονομάζουμε κερδοφορία και πλούτος, και αυτοί οι πόροι να πάνε προς την εκπαίδευση και την υγεία. Και προφανώς αυτό σημαίνει και μαζικούς διορισμούς και στους δύο χώρους, και στην εκπαίδευση και στην υγεία, αλλά και βελτίωση των μισθών.
-Όσο αναφορά το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, πως πιστεύετε ότι μπορεί να ανακάμψει η ελληνική οικονομία μετά από αυτό;
Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ νομίζω ότι ανέδειξε πρώτα απ’ όλα ένα συνολικότερο μοντέλο διακυβέρνησης. Δεν είναι ένα μεμονωμένο παράδειγμα.
Ήδη έχει ανοίξει μια μεγάλη συζήτηση για αντίστοιχα προβλήματα διαχείρισης του Ταμείου Ανάκαμψης. Πριν έναν περίπου χρόνο το Politico, που είναι από τα έγκυρα ευρωπαϊκά περιοδικά, είχε δημοσιεύσει για ένα αντίστοιχο σκάνδαλο στα έργα ψηφιακής διακυβέρνησης που σχετίζονται με το Ταμείο Ανάκαμψης, 2,5 δις.
Αποτυπώνει μια Νέα Δημοκρατία η οποία κυριολεκτικά λεηλατεί τους δημόσιους πόρους, και την ίδια στιγμή όμως αποτυπώνει και όλα τα αδιέξοδα του αγροτικού κόσμου.
Να δώσω μόνο ένα παράδειγμα, η Λήμνος, που είναι ένα νησί το οποίο στηρίζεται κυρίως στον αγροδιατροφικό τομέα. Είναι ένα νησί το οποίο έχει 200.000 ζώα, πραγματικά ζώα, όχι σαν αυτά που δηλώθηκαν στην Κρήτη. Εδώ και ένα χρόνο λοιπόν είναι χωρίς κτηνιατρική υπηρεσία.
Το να έχεις ένα τέτοιο νησί, χωρίς κτηνιατρική υπηρεσία και να έχει χτυπηθεί και από αρρώστιες στα ζώα, και άρα αυτοί οι άνθρωποι να προσπαθούν μόνοι τους να χειριστούν αυτές τις διαδικασίες, δείχνει μια χώρα η οποία κοινωνικά είναι σαν να χρεοκοπεί, σαν να σαπίζει. Δηλαδή παρατάς τους ανθρώπους, του πρωτογενούς τομέα αβοήθητους. Το ίδιο ισχύει για όλη τη Μαγνησία.
Υπάρχουν ένας ή δύο κτηνίατροι σε όλη την κτηνιατρική υπηρεσία και το βλέπουμε τώρα με τις πολλές ασθένειες που υπάρχουν στα αιγοπρόβατα και με τις χιλιάδες θανατώσεις. Το στρατηγικό πρόβλημα όμως είναι ότι και με την ιστορία με τον ΟΠΕΚΕΙΠΕ, και με την ιστορία με το Ταμείο Ανάκαμψης, είναι σαν να επιστρέφει η Ελλάδα στην περίοδο του Greek Statistics. Δηλαδή στην περίοδο που υπήρχε η αίσθηση ότι οι ελληνικές κυβερνήσεις κοροϊδεύουν την Ευρώπη σε σχέση με τα στατιστικά, σε σχέση με τους αριθμούς κλπ.
Ενώ μιλάμε για κάτι το οποίο έχει στηθεί από ένα πολύ συγκεκριμένο κύκλωμα ανθρώπων, το οποίο αυτό το κύκλωμα καταλήγει μέσα στο Μαξίμου. Είναι ξεκάθαρο από όλα αυτά τα οποία πλέον γνωρίζουμε, τον λογαριασμό θα τον πληρώσει συνολικά η χώρα. Άρα είναι και ζήτημα αξιοπιστίας της χώρας και ζήτημα ότι προφανώς μπροστά στην νέα κοινή αγροτική πολιτική είναι πιθανό ότι η Ελλάδα θα χάσει πάρα πολλά χρήματα, πέρα από αυτά που ήδη έχουν χαθεί, δηλαδή χρήματα που πρέπει να πάνε πραγματικά σε ανθρώπους που ασχολούνται με την παραγωγή, και το οποίο δεν έχει γίνει.
Νομίζω ότι αν υπάρξει κυβερνητική εναλλαγή θα είναι μια πολύ μεγάλη και δύσκολη προσπάθεια να καταφέρεις να ξανακερδίσεις την αξιοπιστία και αυτών των θεσμών προς τους πολίτες, ότι τα πράγματα λειτουργούν με τον τρόπο που πρέπει να λειτουργήσουν και τους κανόνες, αλλά και την αξιοπιστία προς τα έξω στην εικόνα της χώρας, όπου περίπου σε αυτή τη χώρα δεν έχεις έναν κράτος που είναι όλοι απατεώνες, και απλά όλοι κλέβουν ευρωπαϊκά χρήματα.
Αλλά αυτό είναι κάτι το οποίο το “κατάκτησε” ξανά η Νέα Δημοκρατία.
-Πως θα σχολιάζατε τις εξαγγελίες του κ. Μητσοπάκη στη ΔΕΘ;
Θα έλεγα ότι δεν αλλάζουν καθόλου το μοντέλο και τα προβλήματα της ελληνικής οικονομίας. Και να δώσω δύο παραδείγματα. Αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα ο πληθωρισμός στο ρεύμα είναι 9 φορές πάνω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, και ο πληθωρισμός στα ενοίκια είναι τρεις φορές πάνω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.
Η κυβέρνηση χρησιμοποιεί τον πληθωρισμό ως μηχανισμό που επιφέρει στα κρατικά ταμεία αυξημένους πόρους. Γιατί όταν έχεις πληθωρισμό και δεν μειώνεις τους έμμεσους πόρους, ο ΦΠΑ στην πραγματικότητα αποδίδει παραπάνω.
Ο δεύτερος λόγος που δεν χτυπάει αυτό το μοντέλο η Νέα Δημοκρατία είναι γιατί αυτό θα σημαίνει σύγκρουση με τα καρτέλ, είτε στην ενέργεια, είτε του real estate, είτε στα supermarkets.
Επίσης, τελικά, πόσο λίγα ήταν αυτά τα χρήματα, πέρα από το γεγονός ότι αυτά που έδωσαν ήταν κάτι λιγότερο από το 1/3 του υπερπλαιονάσματος που έχει αυτό το διάστημα, και τα έδωσε ξανά με ένα τρόπο κοινωνικά άδικο. Περισσότερο κερδίζει κάποιος που έχει μεγάλο εισόδημα από ενοίκια, από αυτά που ανακοίνωσε ο Κυριάκος Μητσοτάκης στη ΔΕΘ, παρά ένας άνθρωπος που ζει με το βασικό μισθό. Το οποίο είναι επί της αρχής άδικο, δηλαδή δεν είναι αυτό που θα λέγαμε μια διαδικασία αναδιανομής προς τους πολλούς.
Το δεύτερο στοιχείο που δείχνει πόσο λίγα είναι αυτά: Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ανακοίνωσε ένα πακέτο 1,7 δις. Προχθές ανακοινώθηκε ότι η Ελλάδα θα πάρει νέα φρεγάτα μαζί με νέα όπλα το οποίο ξεπερνάει το 1 δις.
Δηλαδή σχεδόν όσα ανακοίνωσε υποτίθεται προς όλη την κοινωνία, τα δίνει σε μια μέρα ξανά στο κομμάτι των υπερεξοπλισμών, σε ένα σχέδιο το οποίο λέει ότι την επόμενη δεκαετία η Ελλάδα θα δώσει 28 δις για εξοπλισμούς, το οποίο είναι ένα τρομακτικό ποσό.
Οπότε θα έλεγα ότι από αυτά που ανακοίνωσε ο Κυριάκης Μητσοτάκης, στη πραγματικότητα προσπαθεί να αγοράσει λίγο παραπάνω πολιτικό χρόνο, αλλά δεν φαίνεται ότι κατάφερε να πείσει ούτε τα δικά του ακροατήρια.
-Τώρα θέλω να πάμε λίγο στα Τέμπη. Πρόσφατα ο κ. Μαρινάκης έλεγε ότι η εκταφή είναι δουλειά της δικαιοσύνης και όχι της κυβέρνησης. Την ίδια στιγμή ο Άρειος Πάγος δηλώνει ότι ο μόνος αρμόδιος για να αποφανθεί είναι ο Πρόεδρος Εφετών. Πώς θα σχολιάζατε αυτές τις εξελίξεις;
Θα έλεγα ότι πρώτα απ’ όλα είναι αδιανόητο να ζεις σε μια χώρα που ένας γονιός έχει ένα τόσο πολύ βαρύ και σπαρακτικό αίτημα. Δεν είναι μικρό πράγμα κάποιος να ζητάει εκταφή του παιδιού του. Ούτε το κάνει κάποιος γιατί θέλει να καθυστερήσει μια δίκη ή γιατί θέλει να χτυπήσει μια κυβέρνηση.
Το κάνει γιατί προφανώς προσπαθεί να καταλάβει τι συνέβη σε αυτό το έγκλημα, και δεύτερον γιατί δυστυχώς έχουμε φτάσει στο σημείο αυτοί οι άνθρωποι να μην ξέρουν τι έχουν θάψει. Και αυτό είναι αδιανόητο και δείχνει ποια ήταν και η διαχείριση του χώρου εκείνες τις κρίσιμες μέρες.
Δηλαδή αυτά που είπε και ο ίδιος ο ΕΟΔΑΣΑΑΜ, που είναι επίσημος κρατικός φορέας, είπε ότι δεν υπήρξε ιεροποίηση του χώρου. Δεν υπήρξε κλείσιμο του χώρου, δεν υπήρξε συγκεκριμένη πρόσβαση και ο καθένας έκανε ό,τι καταλάβαινε με μια λογική να τα εξαφανίσουμε όλα για να ξαναφτιάξουμε τη γραμμή, να μην υπάρχει εικόνα της σύγκρουσης.
Το επιχείρημα της κυβέρνησης ότι εμείς δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι και φταίει απλά η δικαιοσύνη, κατά τη γνώμη μας έχει πάρα πολλές αδυναμίες.
Αν θεωρείς ότι πρέπει να υπάρχει αυτό το δικαίωμα σε τέτοιες περιπτώσεις για έναν γονιό, τότε μπορείς να φέρεις την αντίστοιχη τροπολογία και να διαμορφώσεις το νομοθετικό πλαίσιο, δηλαδή σε κανένα να μην επιτρέπει να κρυφθεί πίσω από τη διαδικασία. Θεωρώ ότι έχουν πολύ μεγάλη ευθύνη οι δικαστικές αρχές. Δηλαδή, προφανώς και με το σημερινό νομοθετικό πλαίσιο θα μπορούσαν να έχουν δοθεί όλες αυτές οι άδειες.
Ο πρώτος που ζήτησε άδεια εκταφής, αν δεν κάνω λάθος, ήταν ο κύριος Ασλανίδης και τη ζήτησε τρεις φορές και τις τρεις φορές το αρνήθηκαν με αστεία επιχείρηματα. Νομίζω ότι από τη μεριά μας θα κάνουμε ό,τι περισσότερο μπορούμε για να πιέσουμε την κυβέρνηση. Αφού λέει ότι δεν μπορεί να παρέμβει γιατί είναι ζήτημα της δικαιοσύνης, τότε να αλλάξει το νομοθετικό πλαίσιο και να δώσει τέτοια αιτήματα.
Και ξαναλέω, ειδικά όταν έχεις και το πόρισμα του ΕΔΟΑΣΑΜ που λέει ότι υπήρξαν πλημμέλειες από την ιατροδικαστική υπηρεσία και αυτές οι πλημμέλειες δεν επιτρέπουν στον ΕΔΟΑΣΑΜ να βγάλει τα κατάλληλα συμπεράσματα για να προτείνει μέτρα ασφάλειας.
Το γεγονός ότι στην περίπτωση Ρούτσι έδωσαν τελικά άδεια μόνο για το ζήτημα της ταυτοποίησης και όχι για τις απαραίτητες εξετάσεις τους εκθέτει ακόμα περισσότερο, ακυρώνει την αρχική τους επιχειρηματολογία και δείχνει μία εξουσία που φοβάται την διερεύνηση και άρα φοβάται την αλήθεια.
-Σε σχέση με την Παλαιστίνη, πώς θα χαρακτηρίζατε τις στενές σχέσεις Ελλάδας-Ισραήλ εν μέσω μιας γενοκτονίας;
Πριν μερικές μέρες, η Ελληνική κυβέρνηση ιδιωτικοποίησε την ΕΛΒΟ, μία από τις μονάδες που είναι στην καρδιά της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας, το οποίο από μόνο του θα ήταν βαθιά προβληματικό, αλλά το έκαναν ακόμα χειρότερο με το να την πουλήσουν σε μια Ισραηλινή εταιρεία.
Νομίζω ότι αυτό από μόνο του δείχνει το πόσο στενές σχέσεις έχει αυτή τη στιγμή η κυβέρνηση Μητσοτάκη με το Ισραήλ. Θα έλεγα ότι είναι αδιανόητο και πέρα από το γεγονός ότι είναι απάνθρωπο,- αλλά καταλαβαίνω ότι το επιχείρημα του ανθρωπισμού δεν αφορά τα κυβερνητικά στελέχη-, πέρα από το γεγονός ότι είναι απάνθρωπο, υπονομεύει και τα συμφέροντα της χώρας για ένα πολύ απλό λόγο.
Το εθνικό συμφέρον της Ελλάδας ταυτίζεται με το διεθνές δίκαιο.
Όταν σε μια περιοχή στην οποία υπάρχουν εντάσεις, στην οποία υπάρχουν αναθεωρητικές πρακτικές, το διεθνές δίκαιο είναι το βασικό σου εργαλείο για την εξωτερική πολιτική.
Είτε θες να συζητήσεις για την Κύπρο που είναι ένα πρόβλημα εισβολής και κατοχής, είτε θες να συζητήσεις για το Αιγαίο, είτε θες να συζητήσεις το οτιδήποτε. Όταν εσύ με τη στάση σου αμφισβητείς το διεθνές δίκαιο στην Παλαιστίνη, γιατί αυτό κάνεις αυτή τη στιγμή, στην Παλαιστίνη έχουμε γενοκτονία πλέον με πόρισμα του ΟΗΕ, -δεν περιμέναμε αυτό το πόρισμα για να πούμε ότι είναι γενοκτονία-, αλλά πλέον όλες οι επίσημες φωνές μιλάνε κανονικά για γενοκτονία.
Όταν σε αυτή τη στιγμή δεν κάνεις το ελάχιστο, δηλαδή να πεις ότι πρέπει να υπάρξουν κυρώσεις απέναντι στο Ισραήλ, πρέπει να σταματήσει κάθε οικονομική και στρατιωτική συνεργασία, -κάτι το οποίο το έκανες στη Ρωσία-, άρα και αυτό δείχνει πάλι δύο μέτρα και δύο σταθμά. Άρα πάλι υπονομεύεις τα επιχειρήματα σου. Στην πραγματικότητα όταν το κάνεις αυτό, πρώτον είσαι συνένοχος στη γενοκτονία.
Η σημερινή ελληνική κυβέρνηση, είναι συνένοχη σε αυτό που γίνεται.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ήταν από τους πρώτους που πήγαν να δουν τον Νετανιάχου και είπε «έρχομαι εδώ να δω ένα καλό φίλο», όταν έχεις φίλους γενοκτόνους, τότε είσαι συνένοχος στη γενοκτονία.
-Γιατί πρέπει η Ελλάδα να αναγνωρίσει την Παλαιστίνη;
Θα έλεγα για όλους τους λόγους του κόσμου. Πρώτα απ’ όλα γιατί ο ελληνικός λαός ιστορικά ήταν πάντα με τη μεριά της ειρήνης, της ανθρωπιάς και της δικαιοσύνης. Και το να έχει ο Παλαιστινιακός λαός επιτέλους το δικό του κράτος νομίζω ότι θα έπρεπε να είναι αυτονόητο.
Ένα τέτοιο βήμα ήταν και το ομόφωνο ψήφισμα της Βουλής το 2015.
Και οι σχέσεις που υπήρχαν όλο αυτό το διάστημα διαχρονικά στην Ελλάδα με την παλαιστινιακή πλευρά. Ξαναλέω όμως, σε έναν άνθρωπο που θα μου έλεγε ότι πρέπει να κοιτάξουμε τα εθνικά συμφέροντα με μια πιο συντηρητική οπτική, θα έλεγα ξανά το επιχείρημα ότι το εθνικό συμφέρον της χώρας ταυτίζεται με το διεθνές δίκαιο.
Όποιος δεν το βλέπει αυτό πέρα από το να στηρίζει ένα τεράστιο έγκλημα, βλάπτει ουσιαστικά τα συμφέροντα του ελληνικού λαού.
-Υπάρχει αντιπολίτευση τελικά στην Ελλάδα;
Θα έλεγα πρώτα απ’ όλα ότι υπάρχει πολύ μεγάλη κοινωνική αντιπολίτευση.
Να ξεκινήσω με μια αντίφαση. Στις τελευταίες ευρωεκλογές είχαμε ρεκόρ αποχής. Λίγους μήνες μετά, με αφορμή τα Τέμπη, είδαμε τη μεγαλύτερη κινητοποίηση που έχει γίνει στη σύγχρονη ελληνική ιστορία.
Για να διαβάσεις την εικόνα πρέπει να τα δεις και τα δύο μαζί. Αυτό δεν δείχνει μία κοινωνία η οποία έχει γυρίσει πλάτη της, δεν θέλει να συμμετέχει κτλ. Δείχνει μία κοινωνία, και κυρίως εγώ θα έλεγα ένα προοδευτικό κόσμο, ο οποίος θέλει να αλλάξουν τα πράγματα. Οπότε θα έλεγα ότι προφανώς και υπάρχει μια πολύ μεγάλη κοινωνική αντιπολίτευση.
Φάνηκε και με τις κινητοποιήσεις για τα Τέμπη, φάνηκε και με τις κινητοποιήσεις για την Παλαιστίνη. Δεν ήταν μικρό πράγμα μέσα στον Άυγουστο να έχεις πανελλαδικά κινητοποιήσεις σε 140 σημεία σε όλη τη χώρα. Το March to Gaza δεν ήταν μικρό πράγμα.
Η οργανωμένη αριστερά όμως θα έλεγα ότι είναι πίσω από τις πραγματικές ανάγκες που υπάρχουν αυτή τη στιγμή. Και αυτό το λέω καθολικά. Δηλαδή το λέω και αυτοκριτικά. Δεν το λέω μόνο για τις άλλες δυνάμεις.
Για αυτό το λόγο εμείς επιμένουμε ότι χρειάζεται να υπάρξουν νέες ενωτικές πρωτοβουλίες, οι οποίες θα έχουν και το στοιχείο της ενότητας αλλά θα έχουν και το στοιχείο ενός καθαρού προγράμματος ανατροπής της σημερινής κατάστασης, και όχι μικρών αλλαγών , μια λογική μέσου όρου για να μην στεναχωρήσεις κανέναν. Δεν γίνεται έτσι. Αν θέλεις όντως να αλλάξεις τα πράγματα κάποιους πρέπει να στεναχωρήσεις.
– Θα συνεργαστεί στο μέλλον η Νέα Αριστερά με κάποιο κόμμα;
Εμείς από την πρώτη στιγμή είχαμε χρησιμοποιήσει το παράδειγμα του Λαϊκού Μετώπου της Γαλλίας, που το Λαϊκό Μέτωπο της Γαλλίας ήταν μια συνάρτηση των δυνάμεων της Αριστεράς και της Σοσιαλδημοκρατίας, σε ένα ξεκάθαρο όμως αντινεοφιλελεύθερο πλαίσιο.
Θα έλεγα ότι υπάρχει και ένα δεύτερο θετικό παράδειγμα, το παράδειγμα της Ισπανίας που έχει μια σημασία γιατί είναι η κυβέρνηση που έχει πάρει πολύ γενναία μέτρα για την οικονομική κρίση, για την ακρίβεια, για τα ενοίκια, με καθαρή στάση για το ζήτημα της γενοτκονίας στην Γάζα και την ίδια στιγμή είναι η κυβέρνηση που αρνήθηκε να δεχτεί ότι οι δαπάνες για εξοπλισμούς θα πάνε στο 5%.
Και αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό. Εμείς ως Νέα Αριστερά δύο χρόνια τώρα έχουμε καταψηφίσει στον προϋπολογισμό το ζήτημα των εξοπλισμών, γιατί ξαναλέω πέρα από ζητήματα διαχείρισης – να το πω λίγο χοντροκομμένα, τον Μητσοτάκη δεν μπορείς να τον εμπιστευτείς να διαχειριστεί 5 ευρώ όχι 28 δις.
Αλλά πέρα από αυτό υπάρχει και ένα πραγματικό ζήτημα ότι αν η Ελλάδα το επόμενο διάστημα δαπανεί 28 δις για εξοπλισμούς, δεν θα βρει τα απαραίτητα χρήματα ούτε για την εκπαίδευση ούτε για την υγεία ούτε για τις υποδομές. Οπότε εμείς λέμε κάτι απλό: δεν είμαστε σε μία στιγμή που ο καθένας πρέπει να δώσει τη μάχη για τη δικιά του μοναδική αλήθεια.
Χρειάζεται να υπάρξει μία πρόταση η οποία θα δίνει και την προοπτική ότι μπορεί να ανατρέψει αυτή την πολιτική και σε κυβερνητικό επίπεδο. Αλλά αυτό σημαίνει πρώτα απ’ όλα ένα καθαρό προγραμματικό πλαίσιο. Δηλαδή δεν μας ενδιαφέρουν συνεννοήσεις κορυφής, συνεννοήσεις στελεχών κλπ, σαν να συζητάμε μεταγραφές στο ποδόσφαιρο.
Εμείς λέμε ότι έχουμε το δικό μας προγραμματικό πλαίσιο, όχι ως μοναδική αλήθεια, αλλά πάνω σε αυτό μπορούμε να συζητήσουμε. Μας ενδιαφέρει μία χώρα στην οποία θα μειωθούν τα ενοίκια γιατί θα καταργήσεις την Golden Visa, θα βάλεις όρια στο Airbnb, κλπ, μας ενδιαφέρει μία χώρα στην οποία δεν θα φορολογούνται τα μερίσματα με 5%, αλλά θα φορολογούνται με 21% που είναι ο Ευρωπαϊκός μέσος όρος.
Μας ενδιαφέρει μία χώρα στην οποία θα καταργηθεί το 13ωρο και τα υπόλοιπα αντεργατικά μέτρα, θα καταργηθούν τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, αλλά αυτό σημαίνει από όλες τις δυνάμεις έναν καθαρό προγραμματικό λόγο.
Νομίζω ότι δυστυχώς βρισκόμαστε σε μία περίοδο στην οποία οι δεξιές δυνάμεις είναι πιο θαρραλέες στον προγραμματικό τους λόγο από την αριστερά, και αυτό δυστυχώς φαίνεται σε πολλά πράγματα.
Φαίνεται από τις πρωτοβουλίες που παίρνουν στα ιδιωτικά πανεπιστήμια από το νέο πειθαρχικό δίκαιο των δημοσίων υπαλλήλων, από το 13ωρο, δηλαδή έχουμε μία Νέα Δημοκρατία η οποία ισοπεδώνει καθολικά δικαιώματα.
Φαίνεται στην επίθεση που κάνει ο Πλεύρης στο μεταναστευτικό, που ξαφνικά εμφανίζεται η χώρα να δέχεται εισβολή και να φωνάζει ότι όποιος άνθρωπος βρεθεί στη χώρα χωρίς χαρτιά ποτέ δεν πρέπει να αποκτήσει χαρτιά. Μετά βέβαια πανηγύριζε για το μετάλλιο του Γιάννη Αντετονκούμπο.
Την ίδια στιγμή όσες φορές και αν τον έχω ρωτήσει αν πιστεύει ότι η αλβανική μετανάστευση έκανε καλό ή κακό στη χώρα, αποφεύγει να απαντήσει. Εμείς λέμε ότι έκανε καλό στη χώρα.
Πολλές φορές δεν έκανε κακό σ’ αυτούς τους ανθρώπους γιατί βρέθηκαν σε μια χώρα που τους εκμεταλλεύτηκαν. Το να πει κάποιος ότι η ελληνική κοινωνία ή η ελληνική οικονομία ζημιώθηκε από την αλβανική μετανάστευση είναι κάτι το οποίο χτυπάει σε όλα τα πραγματικά δεδομένα.
Ας επανέλθω όμως στο ερώτημα σας, επιμένουμε ότι χρειάζονται ενωτικές πρωτοβουλίες. Χρειάζεται όμως και μεγαλύτερο προγραμματικό και στατηγικό θάρρος από την μεριά των δυνάμεων της Αριστεράς. Υπάρχουν ανοιχτά ζητήματα ανάμεσα στις προοδευτικές δυνάμεις και ζητήματα τα οποία προκαλούν εντάσεις και τα βάζω με το άγχος μιας δύναμης η οποία θέλει να γίνει αυτός ο διάλογος.
Αν πάμε σε μια λογική ότι ”ας ξαναβρεθούμε μαζί ας υπάρξει ξανά μια συσπείρωση για να πούμε περίπου αυτά τα οποία λέγαμε το ’23”, νομίζω ότι το εκλογικό αποτέλεσμα του ’23 έδειξε τα όρια εκείνου του σχεδίου και άρα δεν πρέπει να επανέλθουμε σε αυτό.
Θέλω όμως να παραμένω αισιόδοξος γιατί στο κοινωνικό πεδίο υπάρχει η πρώτη ύλη, άρα είναι στο χέρι μας να υπάρξουν ενωτικές κινήσεις που θα συμβάλουν στην ανατροπή της σημερινής πολιτικής.
About the Author
Discover more from The Persona
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
