Με μια ανάρτηση γεμάτη οργή και απόγνωση, ο Νίκος Πλακιάς, πατέρας των δίδυμων κοριτσιών Θώμης και Χρύσας και θείος της Αναστασίας, που έχασαν τη ζωή τους στην τραγωδία των Τεμπών, σχολίασε τις καταθέσεις συγγενών των θυμάτων ενώπιον του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Λάρισας.
Ο κ. Πλακιάς περιγράφει τη συναισθηματική φόρτιση που του προκαλεί η παρουσία των συγγενών στο δικαστήριο, οι οποίοι ζητούν δικαίωση για τους ανθρώπους τους, σημειώνοντας ότι ο ίδιος επέλεξε να παρακολουθεί τη διαδικασία μόνο μία φορά την εβδομάδα, καθώς δυσκολεύεται να βλέπει γονείς και συγγενείς να βιώνουν ξανά τον πόνο της απώλειας.
Παράλληλα, εξαπολύει σφοδρή κριτική προς την Πολιτεία, εκφράζοντας την απογοήτευσή του για την αδυναμία προστασίας των θυμάτων, αλλά και για το γεγονός ότι, όπως αναφέρει, σχεδόν τέσσερα χρόνια μετά την τραγωδία, κανείς από τους κατηγορουμένους δεν βρίσκεται στη φυλακή.
«Αισθάνομαι ντροπή και αηδία για ένα κράτος που δεν μπόρεσε να προστατεύσει εκείνους οι οποίοι έχασαν ό,τι πολυτιμότερο είχαν», τονίζει χαρακτηριστικά.
Στην ανάρτησή του, ο Νίκος Πλακιάς θέτει επίσης ερωτήματα για τη διαδικασία των καταθέσεων, διερωτώμενος ποιο ήταν το νόημά τους, από τη στιγμή που, όπως υποστηρίζει, όσα αναφέρουν οι συγγενείς περιλαμβάνονται ήδη στη δικογραφία.
Ιδιαίτερα συγκλονιστική είναι η αναφορά του στις μητέρες που στέκονται ενώπιον του δικαστηρίου και φωνάζουν τα ονόματα των παιδιών τους με δάκρυα στα μάτια, αποτυπώνοντας το αβάσταχτο βάρος της απώλειας και την προσμονή για δικαίωση.
Ο ίδιος καταλήγει μεταφέροντας το βαθύ αίσθημα οδύνης των γονέων που έχασαν τα παιδιά τους: «Περιμένουμε πότε θα φύγουμε από τη ζωή με την ελπίδα να ξαναδούμε τα παιδιά μας».
Όσα ανέφερε ο Νίκος Πλακιάς:
«Εδώ και κάμποσο καιρό έχουν ξεκινήσει οι καταθέσεις των συγγενών στην δίκη που διεξάγεται στην Λάρισα.
Βρισκόμαστε προς το τέλος αυτών και μετά θα ξεκινήσουν οι καταθέσεις μαρτύρων και υπολοίπων.
Να σας πω την αλήθεια δεν μου ήτανε και ευχάριστο να παρακολουθώ τους γονείς και τους υπόλοιπους συγγενείς να στέκονται μπροστά στην έδρα και να εκλιπαρούν για δικαίωση των δικών τους και γι αυτό η παρουσία μου περιορίστηκε σε μια φορά την εβδομάδα το πολύ.
Αισθάνομαι ντροπή και αηδία για ένα κράτος που δεν μπόρεσε να προστατεύσει εκείνους οι οποίοι έχασαν ότι πολυτιμότερο είχαν.
Και παρά όλα αυτά να στέκονται καταβεβλημένοι απέναντι σε μια έδρα αποτελούμενη από εκείνους που έχουν εναποθέσει τις τελευταίες ελπίδες τους έστω για μια αχτίδα ελπίδας για δικαίωση.
Μιας και για εμάς δεν υπάρχει δικαίωση και δεν θα υπάρξει ποτέ .
Για εμάς η δικαίωση θα ήταν να γυρίσουν τα παιδιά μας πίσω.
Σε ένα κράτος δικαίου με νόμους και σύνταγμα που θα άφηνε την δικαιοσύνη να κάνει τα αυτονόητα (μιας και την εμπιστευόμαστε την δεδομένη στιγμή) όλοι οι κατηγορούμενοι θα ήταν ήδη φυλακή από τους πρώτους μήνες και με την ανακοίνωση των κατηγοριών τους μιας και οι περισσότεροι είναι για κακούργημα και εκεί οι δικηγόροι τους ας προσπαθούσαν να αποδείξουν την αθωότητα τους αν αυτή είναι δυνατή και όχι να συνεχίζουν την ζωή τους σπίτια τους μετά από σχεδόν τέσσερα χρόνια.
Ναι!!! Κανένας δεν είναι ακόμη φυλακή.
Κανένας!!! Αδιανόητο!!!
Το να πάμε να καταθέσουμε δεν το κατάλαβα ποτέ!!!
Να πω τι;
Ότι τα παιδιά μου δεν έφταιγαν σε κάτι;
Ότι εμείς δεν φταίμε σε κάτι;
Σε νομικό επίπεδο δεν νομίζω ότι πρόσφερα και κάτι στους δικαστές πέρα από όλα όσα γνωρίζουν μέσω της δικογραφίας .
Έτσι και αλλιώς σημασία θα έχει από εδώ και πέρα με τις καταθέσεις μαρτύρων και κατηγορουμένων.
Πήγαινα και έβλεπα τις Μάνες να φωνάζουν τα ονόματα των παιδιών τους με δάκρυα στα μάτια και ημιλιπόθυμες
και κλείνανε με την φράση: ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΠΟΤΕ ΘΑ ΦΥΓΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ ΝΑ ΞΑΝΑΔΟΥΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ !!!
Ούτε τις ΜΗΤΕΡΕΣ δεν μπορέσατε να προστατέψετε.
Ούτε αυτές!!!».
About the Author
Discover more from The Persona
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
